Artykuły archiwalne

Praca mięśni w sztucznej okluzji autor: Dr Dariusz Sitkowski, data: 19:01, 15 paź 2011 r.

Praca mięśni w warunkach sztucznej okluzji (utrudnione krążenie krwi wywołane uściskiem naczyń powierzchniowych) jest skuteczniejszą formą treningu niż ilościowo taka sama praca w zwykłych warunkach.

/files/person/portret_sitkowskiego_3.jpg

Przeprowadzono eksperyment, w którym uczestniczyły dwie grupy wysoko wytrenowanych rugbistów. Dwa razy w tygodniu, przez 8 tygodni (w sumie 16 treningów), badani wykonywali serie wyprostów w stawach kolanowych, aż do zmęczenia, z obciążeniem stanowiącym 50% 1RM*. Po zakończeniu eksperymentu stwierdzono, że tylko w grupie zawodników, którzy trenowali w warunkach utrudnionego krążenia krwi (ok. 200 mmHg) doszło do istotnego przyrostu siły mięśniowej i wytrzymałości.
Wydaje się, że istnieje pewne optimum dla treningu w okluzji. Przeprowadzono badania, w których uczestnicy ćwiczyli przy różnych ciśnieniach (50, 150 i 250 mmHg) lub w zwykłych warunkach . Stwierdzono, że istotną poprawę siły mięśniowej uzyskali wszyscy stosujący utrudnione krążenie krwi, jednak najlepsze efekty były widoczne przy stosunkowo niskich ciśnieniach tj. 50 i 150 mmHg. 
Najnowsze badania wskazują, że pewne formy treningu w okluzji mogą mieć również zastosowanie dla poprawy czynności układów krążenia i oddechowego.  Dwunastu koszykarzy (poziom uczelniany) prowadziło dwutygodniowy trening marszowy, w czasie którego (2 razy dziennie i 6 razy w tygodni) wykonywali 5 serii 3-minutowego marszu (4-6 km/h) z okluzją lub bez. Stosowanie okluzji skutkowało przyrostem poziomu takich wskaźników jak maksymalne zużycie tlenu i maksymalna wentylacja płuc. Zdaniem autorów, ta forma treningu może mieć szczególne zastosowanie podczas rehabilitacji zawodników. 
Więcej informacji załączonym poniżej piśmiennictwie. 

*1RM– skrót w treningu siłowym, pochodzący od repetition maximum

  Takarada Y i wsp. (2002) Effects of resistance exercise combined with vascular occlusion on muscle function in athletes. Eur J Appl Physiol 86:308-314.
2 Sumide T i wsp. (2009) Effects of resistance exercise training combined with relatively low vascular occlusion.  J Sci Med Sport 12:107-112.
3 Park S i wsp. (2010) Increase In maximal oxygen uptake following 2-week walk training with blood flow occlusion in athlete. Eur J Appl Physiol. 109:591-600.


Ciąża i wydolność autor: Dr Dariusz Sitkowski, data: 18:32, 15 paź 2011 r.

Utrzymywanie wysokiej aktywności fizycznej w czasie ciąży skutecznie zapobiega obniżaniu wydolności

/files/person/portret_sitkowskiego_1.jpg

W badaniach uczestniczyło 41 wysokiej klasy zawodniczek. Trzy spośród nich – biatlonistka, kolarka i lekkoatletka (maraton) – było sklasyfikowanych w pierwszych piątkach światowych rankingów. Zawodniczki obserwowano od 17. tygodnia ciąży do 12. tygodnia po porodzie. W tym czasie realizowały dwa standaryzowane, lecz nieco inne programy treningowe: grupa 1 (HEG, n=20*) trening o zwiększonej objętości – 8,4 godz./tydzień; grupa 2 (MEG, n=21) trening o średniej objętości – 6 godz./tydzień. W obu grupach program treningowy składał się z trzech części: trening siły mięśniowej (2x/tyg. – ćwiczenia oporowe z własną masą ciała), aerobowy trening interwałowy (2x/tyg. – HR ok. 170-180/min) i trening wytrzymałości aerobowej (2x/tyg. - HR ok. 120-140/min). Treningi aerobowe były realizowane głównie na ergometrze rowerowym, lecz niektóre z kobiet stosowały również bieg, szybki marsz pod górę lub biegi narciarskie. Obie grupy były wyłączane z treningu w pierwszych 6 tygodniach po porodzie, jednak w tym czasie zalecano im stosowanie ćwiczeń mięśni miednicy i chodzenie. Od 7. tygodnia po porodzie zawodniczki wznawiały trening wg wyżej opisanego schematu. W 17., 30. i 36. tygodniu ciąży oraz w 6. i 12. tygodniu po porodzie przechodziły stopniowany test na ergometrze rowerowym, w czasie którego mierzono zużycie tlenu, częstość skurczów serca i stężenie mleczanu we krwi. Badania pokazały, że utrzymywanie wysokiej aktywności fizycznej w czasie prawidłowej ciąży i po jej zakończeniu jest nie tylko bezpieczne, ale też pozwala zawodniczkom utrzymać wysoki poziom wydolności (co szczególnie wyraźnie obserwowano w grupie HEG), który może ułatwić im powrót do współzawodnictwa sportowego.
(Więcej szczegółów w: Scand J Med Sci Sports 2005:15:79–86)

* HEG I MEG to skróty zastosowane w artykule przez autora: HEG to High volume Exercise Group, a MEG to Middle volume Exercise Group, natomiast n= to powszechnie używany symbol wyrażający liczebność (n - od number).


Lód a wysiłek autor: Dr Dariusz Sitkowski, data: 21:02, 08 paź 2011 r.

Spożywanie lodu przed długotrwałym wysiłkiem fizycznym może przyczynić się do istotnej poprawy wydolności?

/files/person/portret_sitkowskiego.jpg

W czerwcowym numerze „International Journal of Sports Physiology and Performance”, grupa naukowców z Australii opublikowała wyniki eksperymentu, w którym wysiłek symulujący 40-kilometrową jazdę na rowerze na czas (eq. 1200 kJ) poprzedzony był spożyciem kruszonego lodu (ICE) lub tej samej ilości (6.8 g/kg masy ciała) zwykłej wody z kranu (CON). Chociaż spożycie lodu spowodowało istotne obniżenie temperatury wewnętrznej organizmu, to jednak inne wskaźniki, mierzone w czasie eksperymentu, takie jak: temperatura skóry, subiektywne odczucie ciężkości wysiłku oraz częstość skurczów serca nie zależały od tego, co przyjmowali badani. Najistotniejsze było jednak to, że czas potrzebny na wykonanie zadanej pracy był po spożyciu lodu istotnie krótszy (o 6.5%) niż po spożyciu zwykłej wody (ICE: 5011±811 s, CON: 5359±820 s). 
Wyniki tego eksperymentu wskazują, że przedstartowe schładzanie poprzez spożywanie kruszonego lodu, pozwala w łatwy sposób obniżyć temperaturę wewnętrzną i nawodnić organizm, co korzystnie wpływa na zdolność do wykonywania długotrwałych wysiłków.  (Więcej szczegółów w: „J Sports Physiol Perform” 2010, 5, 140-151).


Siła a wytrzymałość autor: Dr Dariusz Sitkowski, data: 10:08, 04 paź 2011 r.

Kolejność stosowania treningów siły i wytrzymałości może wpływać na wydolność tlenową i zdolność do wykonywania długotrwałych wysiłków?

/files/person/portret_sitkowskiego_2.jpg

Ostanie badania pokazują, że dodanie treningu siły mięśniowej do treningu wytrzymałości korzystnie wpływa zarówno na wydolność tlenową, jak i zdolność do wykonywania długotrwałych wysiłków fizycznych. Stąd wielu zawodników dyscyplin wytrzymałościowych coraz częściej stosuje ten swoisty mikst w swoich przygotowaniach.
Niemniej jednak, jak dotąd niewiele wiadomo, jaki wpływ na organizm ma kolejność stosowania w jednej jednostce treningowej tych dwóch przeciwstawnych rodzajów oddziaływań. Dlatego niezwykle interesujące wydają się wyniki badań, które na łamach „British Journal of Sports Medicine” opublikował zespół naukowców tunezyjskich. 
Czterdziestu ośmiu badanych podzielono na pięć grup. Grupa E – prowadziła wytrzymałościowy trening biegowy, grupa S – prowadziła trening siły metodą obwodową oraz grupy E+S i S+E stosowały trening łączący E i S w różnej kolejności. Piątą grupą była grupa kontrolna, która w okresie trwania eksperymentu nie prowadziła żadnego treningu. 
Wyniki badań potwierdziły, że równoczesne stosowanie treningu siły i wytrzymałości przynosi poprawę wydolności tlenowej i zdolności do wykonywania długotrwałych wysiłków, jednakże poprawa ta jest większa, gdy w czasie tej samej sesji treningowej trening wytrzymałości jest wykonywany przed treningiem siły.
(Więcej szczegółów znajduje się w „Br J Sports Med.” 2005:39:555-560)


123 >

Relacje na żywo

Igrzyska w Tokio

Igrzyska w Pekinie